erik buijs | notities | voorheen teksten

de lange man maakt een stil gebaar

een vliegtuig van ijzerdraad maakt strepen op de muur

van bovenaf lijkt alles kleiner

fietsen op een kromme dijk met je ogen dicht

zonder zicht bedenk ik een landschap

vallen doet soms pijn

maar is vaak erg leerzaam

zelf heb ik dat niet nodig

woorden zijn slechte vertalingen

beelden geven ruimte

de gedachte geeft zin

ik kan meestal heel goed zonder ...

niet om het 1 of ander

maar vandaag lukt het niet zo

de post had er al moeten zijn

1 op1schakeling van momenten

en ik moet het allemaal nog 1 plek geven

morgen weer 1 dag

staren naar de overkant

mijn wereld dobbert in de jouwe

jouw park is mijn paradijs

ik weet dat jij er ook bent

ik ben slechts een grove schets

een vage kennis die je lang geleden hebt ontmoet

varend langs de bomenrij

het wassende water zal mij helpen

glijdend over mijn wankele vlot

strompel ik naar de kade

morandi

en het stilleven

blikken, potjes en flessen netjes naast elkaar

vervuld van verlangen, gevuld met verleden

een klein stil, maar levend landschap

vertaald in lijnen en vlakken

vastgelegd om niet te vergeten

dat er nog wat op de plank ligt